«نعل وارونه»
همه نعل مرکب زنم باژگونه
بوقتی کزاین تنگ جا می¬گریزم
«خاقانی»
یکی از اساسی¬ترین ایراداتی که به کشورهای غربی و سازمان¬های بین¬المللی وارد است، «سیاست¬های دوگانه» آنها در رابطه با مسائل جاری جهان است. سیاست¬هایی از قبیل منع تولید صلاح¬های کشتار جمعی، منع افزایش گازهای گلخانه¬ای و مهمتر از همه نقض حقوق بشر و غیره.
در اینکه کشورهای غربی سیاست یکسانی را در قبال این موضوعات پیگیری نمی¬کنند و حتی در اینکه خود این کشورها گاهی اوقات خود ناقض موضوعات مطروحه هستند شکی نیست. به عنوان مثال کشور اسراییل سالهاست که حقوق ملت فلسطین را تضییع میکند و این در حالی است که ایالات متحده آمریکا به عنوان حامی اصلی این کشور هیچگونه عکس¬العملی را نشان نمی¬دهد یا اینکه کشور آمریکا خود دارای بیشترین کلاهک¬های هسته¬ای در جهان هست و کشورهای دیگر را از دسترسی به آن منع میکند و البته کشورهای دیگری از قبیل فرانسه، انگلستان، کانادا و آلمان نیز از این قاعده مستثنی نیستند.
اما کشور ما ایران که همیشه نسبت به اینگونه مسائل و سیاست دوگانه کشورهای غربی معترض بوده و واکنش نشان داده موارد مشابه زیادی از این قبیل «سیاست¬های دوگانه» اتخاذ و پیش گرفته است. اگر نگاهی به شعارهای بعد از انقلاب بیندازیم و آنها را مورد تحلیل و بررسی قرار دهیم در می¬یابیم که شعار«مرگ بر کمونیست»، «مرگ بر آمریکا» و « نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» جزء شعارهای اصلی بوده و در واقع شاکله اصلی سیاست ما نیز برخواسته از همین شعارها بوده است.
اما در این بین، مسئله اساسی تضاد بین «گفتار» و «کردار» سیاسی ماست. به هر صورت ما شاهدیم که در طول این سالها کشورهای روسیه، چین و کشورهای آمریکای لاتین ( از قبیل کوبا، ونوزوئلا، بولیوی، نیکاراگوئه) که همگی جزء کشورهای کمونیستی محسوب می¬شوند مهمترین دوستان سیاسی ما در عرصه بین¬المللی بوده و هستند و ما بیشترین روابط اقتصادی را با این کشورها داشته¬ایم. البته لازم به ذکر است که بیان چنین موضوعی صرفا بخاطر تبیین «سیاست¬های دوگانه» کشور در قبال مسائل هست وگرنه بدیهی است که هر عقل سلیمی ارتباط و تعامل با کشورهای دیگر را اگر که به سود «منافع ملی» باشد نه تنها انکار نمیکند بلکه آن را در عصر «جهانی شدن» الزامی هم میداند.
سیاست¬های اتخاذ شده در قبال مسلمانان جهان و اعلام صریح حمایت از آنها یکی دیگر از سیاست¬هایی است که بعد از انقلاب از سوی کشور ما اعمال شده است (حمایت از فلسطین، لبنان و سوریه در قبال تجاوزات صورت گرفته از سوی اسراییل). اما در همین مسئله حمایت از مسلمین هم مشاهده میکنیم که رفتارهای دوسویه¬ای را دولتمردان ما اتخاذ کرده¬اند. بطور مشخص کشتار مسلمانان در چچن توسط دولت روسیه و همچنین کشتار مسلمانان ایغور در ایالت سینک یانگ توسط دولت چین از مواردی است که دولت ما در قبال آن بر خلاف فلسطین و لبنان سکوت کرده است. اصولا واکنش به تضییع حقوق هر انسانی در هر جای کره زمین بر هر انسان آزاده¬ای ضروری است و در آموزه¬های دینی نیز بر این امر تاکید شده است.
موارد مشابه دیگری نیز بوده که ما گاهی اوقات عکس¬العمل شدیدی را نسبت به آن نشان داده¬ایم مثل کشته شدن زن مسلمان مصری در یکی از دادگاه¬های آلمان توسط یک نژادپرست آلمانی که این امر نه تنها واکنش تند مقامات ایرانی را در پی داشت بلکه در اقدامی نمادین تابوت او را در نماز جمعه تهران حمل کردند ولی چند روز بعد از آن در قبال کشتار صدها مسلمان توسط دولت چین نه تنها عکس¬العملی نشان داده نشد بلکه رسانه¬های ما حتی به پوشش تصاویر این فاجعه انسانی هم نپرداختند.
اینها و موارد مشابه دیگر نشان از اعمال سیاست¬های دوگانه¬ای است که کشور ما در قبال مسائل بین المللی اتخاذ میکند و به نظر میرسد افراط و تفریط¬های صورت گرفته چندان به نفع «منافع ملی» ما نبوده و نخواهد بود.
در چند سال اخیر و بعد از مشخص شدن فعالیت¬های هسته¬ای ایران و واکنش جامعه جهانی نسبت به این مسئله، با شروع مذاکرات دولت اصلاحات، اعتراضات شدیدی از سوی راست افراطی ( محافظه کاران، اصولگرایان، اقتدارگرایان) نسبت به سیاست همراه با مدارای دولت اصلاحات در قبال مسئله هسته¬ای شد و همین امر باعث شد بعد از به قدرت رسیدن اصولگرایان مسئله هسته¬ای به یکی از چالش¬های اساسی ما در روابط بین¬المللی تبدیل شود لذا این مسئله و سیاست¬های ماجراجویانه رئیس دولت باعث شد تا هجمه تبلیغاتی سنگینی بر علیه کشور ما شروع و در طول این مدت سه قطعنامه در شورای امنیت سازمان ملل با اکثریت آراء بر علیه ما صادر شود که در دولت¬های قبلی سابقه نداشت. همین امر باعث شد تا روابط اقتصادی ما با کشورهای غربی تحت تاثیر این موضوع قرار گیرد و تحریم¬های گسترده تجاری در مورد ایران به اجراء گذاشته شد و از طرفی در سایر زمینه¬ها انرژی از قبیل نفت، گاز و پتروشیمی با کاهش سرمایه¬گذاری مواجه شده¬ایم که باعث افزایش بیکاری قشر عظیمی از جوانان شده است.
با گسترش تبلیغات در این زمینه و حتی گاهی مقایسه کردن آن با ملی شدن صنعت نفت و پوشش ناکارامدی¬ها در لفافه انرژی هسته¬ای از سوی صدا و سیما چنان وانمود شد که مسئله هسته¬ای شدن کشور تنها به یمن دولت مهرپرور است و بس! و چنان رنگ و لعاب میهنی به آن زده شد که رئیس دولت ادعا کرد، دختر بچه¬ای در زیرزمین خانه¬شان توانسته انرژی هسته¬ای بسازد!!! شعار «انرژی هسته¬ای حق مسلم ماست» نیز همانند شعارهای قبلی جزء شعارهای اصلی مراسم و نماز جمعه¬ها شد ولی با توجه به اینکه پوپولیسم در عرصه بین المللی جایگاهی ندارد همین امر منجر به تحمیل هزینه های سنگین بر پیکره اقتصاد کشور شد.
حال با گذشت چندین سال و در حالی که می¬شد با اندک مدارا و اعتمادسازی متحمل هزینه¬های سنگینی نشد به جایی رسیده¬ایم که از مواضع دولت اصلاحات که مورد انتقاد طیف راست افراطی بود نیز عقب¬تر رفتیم و طبق توافقات صورت گرفته در ژنو قرار بر این شده که کشور اورانیوم 5/3غنی شده را برای بهره¬وری بیشتر تحویل روسیه و سپس تحویل فرانسه دهد و بعد از تائید نهایی در اختیار ما قرار گیرد.
حال با توجه به این توافقات این سوال به ذهن می¬رسد که آیا تحمل چنین هزینه¬ای در طول این چند سال و پس کشیدن از شعار «انرژی هسته¬ای حق مسلم ماست» ضروری بود؟ در این که تمام کشورهای جهان حق استفاده صلح آمیز از انرژی هسته¬ای را دارند شکی نیست ولی آیا عدم شفاف¬سازی در چنین مسئله¬ای و به قول معروف پا در یک کفش کردنی و بعد از تحمل هزینه¬ای گزاف عقب¬گرد صد در صد از مواضع هسته¬ای ضروری بود؟برای روشن شدن مسئله می¬توان کشورهای ژاپن و کره شمالی را به عنوان دو کشور هسته¬ای با هم مقایسه کرد. هر دو کشورتقریبا همزمان فعالیت هسته ای خود را آغاز کردند، در این میان کشور ژاپن با اعتمادسازی توانسته حدود 50 نیروگاه هسته¬ای را به سامان برساند ولی در مقابل کشور کمونیستی کره شمالی بخاطر عدم شفافیت و از سوی دیگر انزوای سیاسی تنها قادر به ساخت یک کلاهک هسته¬ای شده،البته آن هم در شرایطی که مردم آن کشور بخاطر وضعیت بد اقتصادیشان بخاطر اعمال تحریم¬های جهانی در بدترین شرایط معیشتی قرار گرفته¬اند و دولت آن کشور با ایجاد فضای رعب و وحشت و جلوگیری از فعالیت رسانه¬های آزاد یکی از بزرگترین ناقضان حقوق بشر نیز به شمار می¬آید.
در طول سه دهه سیاست دیگری که کشور ما اتخاذ کرده، سیاست عدم ارتباط با دولت ایالات متحده آمریکا است، هر ساله در چندین مناسبت از قبیل روز قدس، 13 آبان و 22 بهمن با به آتش کشیدن پرچم و با شعار «مرگ بر آمریکا» در نماز جمعه¬های هر هفته سراسر کشور عده¬ای از مردم انزجار خود را نسبت به آن کشور اعلام میکنند. اما در حال حاضر به نظر می¬رسد این رابطه در حال بهبود است و دولت محمود احمدی¬نژاد تصمیم به مذاکره با دولت آمریکارا گرفته است. اینکه کشور ما با کشورهای دیگر ارتباط برقرار نماید قابل ستایش است اما مسئله این است که اگر این رابطه زمانی صورت پذیرد که دولت ما در موضع ضعف قرار گرفته باشد و حاضر به امتیاز دهی شود به هیچ¬وجه مورد قبول ملت ایران نخواهد بود بدبختانه شاهدیم دولتی که به مردم خود متکی‌نیست سعی‌دارد با جلب حمایت خارجی‌حضور خود را در قدرت تحکیم کند سیاست نگاه به شرق که مبتنی‌بر باج دادن به چین و روسیه بود به نظر می‌رسد که وارد فاز جدید نگاه به شرق و غرب می‌‌شود که متاسفانه چیزی که این وسط نادیده گرفته می‌‌شود منافع ملی‌است لذا شفافیت در ارایه مذاکرات صورت گرفته از سوی هر دو کشور «حق مسلم» ملت ماست و ملت ایران اجازه نخواهد داد حقوقشان وجه¬المصالحه دولتها قرار گیرد. حضور آقای احمدی‌نژاد در سخنرانی‌اوباما با توجه به اینکه نمایندگان آمریکا در هنگام سخنرانی وی حضور نداشتند، نفی انکار هولوکاست در مصاحبه با لری کینگ برخلاف اینکه ایشان بارها بر این مسئله تاکید داشتندحضور آقای متکی‌ در واشنگتن و دیدار وی با شورای روابط خارجی‌و مذاکرات آقای جلیلی با ویلیام برنز نمونه تلاش‌هایی‌است که این دولت برای کسب مشروعیت خارجی‌انجام می‌‌دهد که بدون پشتوانه مردمی می تواند عواقب بسیار وخیمی در دراز مدت برای استقلال کشور و منافع ملی‌داشته باشد.

«هنر ن...»

«هنر ن...»

«هنر» در معنای عامه¬اش به معنای کمال، فضیلت، هوشیاری، عقل، تقوی، دانش و کیاست است ولی امروزه هنر بیشتر به معنی «خلق انسانها در زمینه¬ هنرهای زیبا» بکار برده میشود.هنرهای زیبا خود از قسمتهای مختلفی چون 1 – هنر موسیقی 2 – هنرهای دستی ( مجسمه¬سازی، شیشه¬گری و ...) 3 – هنرهای ترسیمی ( نقاشی و خطاطی و ...) 4 – هنر معماری 5 – هنر رقص 6 – هنر ادبیات ( شعر، داستان و ...) 7 – هنرهای نمایشی ( تئاطر، سینما و ...) تشکیل می¬شود. هر یک از این هنرها نشانگر تمدن و قویترین ابزار برای نشان دادن هویت هر ملتی است، و تفاوت جوامع « بربر» با جوامع «مدنی» در هنر است. تمدن ایران باستان، یونان، چین همه وهمه در هنر انها خلاصه شده است.
تعریفی عملیاتی از هنر برای پرداختن به موضوع نوشتارمان و برای اینکه جایگاه فعلی هنر را در کشورمان و در بین اهالی فرهنگ مشخص نماییم ضروری بود.
از غیب میتوان گفت که هر «هنری» وابسته به یک «هنرمندی» است و رابطه بین «هنر و هنرمند» رابطه «خالق و مخلوق» است، واژه «هنر» در زبان سانسکریت، ترکیبی از «سو» به معنی نیک و «نر» به معنی زن و مرد است که در زبان اوستایی «سین» به «ه» تبدیل شده و واژه هونر ایجاد شده که به معنی «زایش نیک» است.
اما چیزی که برایم جالب و قابل تامل هست این است که اگر «نوشتن» هنر است آیا «ننوشتن» هم هنر است، اگر «خواندن» هنر است «نخواندن» هم هنر است، اگر «ساختن» هنر است «نساختن» هم هنر است و اگر «گفتن» هنر است «نگفتن» هم هنر است و اگر «فضیلت، هوشیاری، عقل، دانش و کیاست» هنر است نقطه مقابل آن هم هنر است؟ مسلما نیست. و اگر کسی قصد داشته باشد چنین اظهار نظری بکند قطعا باید در صحت قوه تعقلش شک کرد.
نزدیک سه ماه است که «ژورنالیست»هایی را در بند می¬بینیم که جرمشان این بوده که «هنر نوشتن» داشتند، محمد قوچانی، جوانی سی وسه ساله که در سی سالگی سردبیر «شرق» بهترین روزنامه تاریخ کشور بوده و پس از آن هم سردبیری «شهروند امروز» و «اعتماد ملی» را عهده¬داری کرده است و در دوران سردبیری¬اش چنان فضایی را ایجاد کرده که هر طیف و جریانی بدون کوچکترین سوگیری در کنار یکدیکر فرصتی برای ابراز اندیشه¬هایشان داشته باشند و این میسر نبود مگر با «هنر کیاست» وی. او که با مقاله¬های زیبایش در عین جوانی تحسین مجربترین سیاستمداران را بر می¬انگیخت. گرچه اغلب اوقات مقالاتش حاشیه¬هایی را هم به دنبال داشت و او بود که تندترین انتقادها را به هاشمی رفسنجانی میکرد، در حالی که مدیر مسئول روزنامه¬اش عطریانفر عضو مرکزی حزب کارگزاران سازندگی بود. احمد زیدآبادی که همیشه با واژگان ادبی ساده و روان در مطالبش چنان تحلیل¬هایی را «خلق» میکرد که هر کدام دریچه¬ای میشد به وسعت آسمانها. او که صراحت لهجه و صداقت کلامش تحسین برانگیز است. سعید حجاریان شهید زنده¬ای که مغز متفکر جبهه اصلاحات است و چنان بزرگوار که حتی به کسی که ترورش کرده بود امان داد، او که تحلیل¬های متفکرانه و عمیقش پایه¬گذار جنبشی شده است که به «جهان بی روح» روحی دوباره بخشیده و خیلی از عزیزان دیگری که جرمشان تنها و تنها این هست که هنر نوشتن دارند و حال دربندند تا «هنر ننوشتن» را اعتراف کنند!
«هنر موسیقی» یکی دیگر از هنرهای زیبا که در ایران به جرات میتوان گفت که استاد شجریان «الهه» آن است. او که در تمام این سالها همراه با مردم و تحولات اجتماعی آوازخوانی کرده و سرودهای ملی و میهنی¬اش عاملی برای ایجاد همبستگی بوده و به قول عطاالله مهاجرانی «آواز داوودی¬اش » زینت بخش سفره افطار مومنان.او که نماد «هنر متعهد» است و و در صریح¬ترین اظهار نظرش در رابطه با اعتراضات اخیر خود را «خس و خاشاکی» دانست و پخش صدایش را از صدا و سیما که دوباره نشان داد به جایی آنکه «ملی» باشد بیشتر«میلی» است ممنوع اعلام کرد.و او بود که تنها و تنها به جرم اینکه «هنر خواندن» داشت «وطن فروشش» نامیدند.
«هنر نمایش» یعنی سینما و تئاترکه در دنیای امروز عاملی مهم در انتقال فرهنگ محسوب میشود در کشور ما نه تنها مهجور مانده بلکه «وزارت فرهنگ و ارشاداسلامی» با تاکید بر «ارشاد اسلامی» چنان جنبه «فرهنگ» ی اش را تحت شعاع قرار داده که بزرگترین کارگردانان ایرانی ( بهمن فرمان-آرا، محسن مخملباف، داریوش مهرجویی، جعفر پناهی، بهمن قبادی،تهمینه میلانی و غیره) که هر کدام توانایی این را دارند که آیینه تمام و کمال و شایسته فرهنگ کشورمان باشند امروز «ممنوع التصویر» شده¬اند و جرمشان تنها و تنها این بوده که از نامزدی حمایت کرده¬اند که خود هنرمند و هنردوست بوده است.
این همه در طول سالیان دراز «هنر» محسوب می¬شده¬اند و خواهند شد. هنرمندی خواهد آمد و هنرمندی دیگر خواهد رفت ولی «هنر» باقی خواهد ماند.گرچه لبان «فرخی» را دوختند و بیساری را به خاطر آتش اندیشه¬یشان سوزاندند و هزاران فتنه برانگیختند ولی هرگز نتوانستند هنر هیچ هنرمندی را مصلوب کنند، «ننوشتن»، «نخواندن»، «نگفتن»، «نفهمیدن» و «ندانستن» را نمی¬شود هنر جلوه داد برای از بین بردن هنر باید «انسان خالق» را از بین برد و انسانی که خالق و آفریینده است همیشه «جاوید» است.

استبداد مضاعف؟

استبداد مضاعف؟


جریانات اتفاق افتاده در روزهای اخیر نشان از وجود یک بحران تمام عیار در کشور است، سونامی سیاسی که نه تنها بسیاری از نیروهای معتقد به نظام را بی¬نصیب نگذاشته، بلکه در ردیف متهم اول نشانده، متهمانی که اگر تا دیروز جزو ارکان نظام محسوب می¬شدند امروز محکوم به براندازی اند.
اکبر هاشمی رفسنجانی شاخص¬ترین چهره سیاسی ایران که به اعتقاد بسیاری، تصمیماتش در روزهای بحرانی باعث حل مشکلات نظام شده امروز «منافق جدید» و سمبل اشرافی¬گری خوانده می¬شود. میرحسین موسوی نخست¬وزیر هشت سال زمان جنگ، محمد خاتمی، هشت سال رئیس¬جمهور و مهدی کروبی هشت سال رئیس¬مجلس و بسیاری از نیروهای انقلابی دیگر امروز آماج حملات منتقدینی قرار گرفته¬اند که تمامی امکانات لشکری و کشوری را در قبضه خود دارند و به قول معروف هر جور میخواهند می¬برند و می-دوزند.دادگاه ترتیب میدهند، محاکمه میکنند و جالب¬تر اینکه قبل از محاکمه حکم¬ها را صادر کرده¬اند. تمامی این بگیر وببندها و تشکیل دادگاه های کذایی و محاکمه¬های مخملین صرفا به خاطر این است که به توده مردم القاء نمایند که در انتخابات تقلب صورت نگرفته، جریان توتالیتر حاکم بر کشور با زیر سوال بردن 24 سال از تاریخ نظام صرفا میخواهند تقلب اشکار در انتخابات را کتمان کند و میخواهد به هر نحوی که شده این حقیقت آشکار را پنهان نماید. شاید هیچ کدام از اشخاصی که امروز در جایگاه متهم ایستاده اند آن زمان که امثال طبری ها و کیانوری ها و یا در همین چند سال پیش سحابی ها و افشاری ها را محاکمه میکردند تصور نمیکردند که روزی خواهد رسید که تفکر جائرانه گریبان آنها را نیز خواهد گرفت و باید یادآور شویم آنهایی که امروز این ظلم ها را میبنند و دم فرو بسته¬اند، روحانیونی که به جای اینکه ملجا ملت یاشند مطیع دولت گشته اند باید بدانند که اگر امروز ایستادند، ایستادند اگر نه باید تمام عمر روی زانوانشان زندگی کنند.به قول آیت الله امجد «امروز بوی نفت قم را فرا گرفته و اگر روحانیون غی نکنند خفه خواهند شد» روحانیتی که در این چند سال اخیر با گرفتن مواجب دولتی استقلال خود را از دست داده باید هوشیار باشد و به جایگاه اصلی اش که با مردم بودن است برگردد.
آینده پیش روی کشور آینده¬ی بسیار سخت و دشواری خواهد بود، از یک طرف مشروعیت نظام از سوی مردم به چالش کشیده شده و اعتماد مردم به عنوان سرمایه اجتماعی نسبت به حکومت از بین رفته و از سوی دیگر در روابط بین المللی به دلیل ادبیات خشن و غیر دیپلماتیک احمدی¬نژاد در این چند سال و محتمل بودن تقلب گسترده در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری و عدم مقبولیت دولت از سوی بسیاری از کشورها جایگاه مناسبی را نداریم گرچه جریان حاکم بر کشور ازاین مساله خشنود هست زیرا در این صورت، خود را به هیچ مرجعی پاسخگو نمی داند و لذا براحتی میتواند با اعمال ارعاب و سرکوب استبداد مضاعفی را بر کشور تحمیل نماید و با توجه به اینکه سیاست نزدیکی نیز با کشورهایی مثل روسیه و چین دارد تصورشان بر این است که همانند همتایانش قادر خواهد بود هم مسیر صنعتی شدن را طی کند و هم از الگوهای حاکم بر جهان تبعیت نکند و برای رسیدن به چنین هدفی با سرمایه گذاری بر روی صنایع نظامی و علی¬الخصوص سلاح های هسته ای قصد دارد در مقابل کشورهای آزاد باج خواهی نماید و در داخل نیز هر صدایی را در گلو خفه و با گروگانگیری عزیزان ملت و وحشت¬آفرینی و با بهره گیری از یک ایدئولوژی دینی منجی گرایانه با سو استفاده از توده ناآگاه و دادن وعده های عوام فریبانه به حیات خود ادامه دهد.
جریان حاکم نه تنها اجازه هر¬گونه فعالیت مدنی سازمان¬یافته را سلب کرده بلکه بارها به صراحت از حذف جریاناتی که نسبت به سیاست دولت انتقاد دارند صحبت کرده ، دادگاههای چند روز اخیر نیز نشان میدهد که قصد تنظیم کننده¬های چنین سناریوهایی بر هم زدن آرایش منتقدین دولت و تحقیر و ترور شخصیت آنهاست تا وادار کند که آنها هم مثل خیلی از منتقدین مجبور به خروج از کشور شوند سیاستی که در سی سال اخیر به دلیل نداشتن امکانات کافی از سوی اپوزیسیون خارج از کشور برای تاثیرگذاری در داخل و هم چنین عدم دسترسی مردم به اطلاعات به خاطر سانسور شدید به خوبی جواب داده است.

آیا هدف وسیله را توجیح میکند؟

آیا هدف وسیله را توجیح میکند؟
از شروع جنبش سبز علی الخصوص بعد از اتفاقات 25 خرداد بارها با دوستانم در رابطه با هدف جنبش و چگونگی رسیدن به آن بحث کرده ام. اینکه اعتماد به یک شخص و یا جریان سیاسی و شاید صحیح¬ تر باشد اگربگویم «خودی» دانستن آنها چقدر میتواند به حرکت جنبش کمک کند و یا اینکه به ضررش تمام شود و اینکه آیا میشود تصور کنیم اشخاصی مثل هاشمی رفسنجانی و یا بعضی از روحانیون مانند دستغیب، امینی، جوادی آملی که عمیقا به نظام و اصل ولایت فقیه معتقدند (لااقل تا این برهه این طور بوده) به یکباره عقایدشان تغییر یابد و به صف اپوزیسیون (البته داخلی) بپیوندند.مطمننا تصور این امر قبل از شروع جنبش محال بود و بعد از جنبش نیز به جرات میتوان گفت اگر چه با جنایت های صورت گرفته از سوی دولت و ولی فقیه همکاری نکردند ولی عکس العمل صریحی که نشان از اختلاف عمیق آنها با کل نظام ولایی باشد نشان ندادند. گاهی اوقات دوستان از بخشیدن این آقایان در صورت پیوستن به مردم صحبت میکنند اصلا و ابدا قصد من بحث بر سر بخشیدن یا نبخشیدن نیست زیرا حتی در صورتی که جنبش به پیروزی برسد و ما بخواهیم با تفکر خود محورانه در مورد اشخاص قضاوت کنیم نتیجه ای جز باز تولید استبداد نخواهد داشت. صحبت من از، منتظر واکنشی ماندن از سوی چنین اشخاصی هست، ما نباید طوری برخورد نمائیم که انگار اگر آنها از جنبش حمایت کردند ما قطعا به پیروزی رسیده ایم. چون نقطه مقابل چنین برداشتی این هست که در صورت عدم همراهی آنها پروسه دموکراسی خواهی مردم شکست خورده در حالی که چنین نیست، زیرا در این سالها مردم علاوه بر اینکه شاهد همراهی از طرف قریب به اتفاق روحانیون نبوده بلکه در بسیاری اوقات ضربه های سنگینی نیز خورده است . این که گفته شود بسیاری از روحانیون ناراضی اند ولی از ترس نمیتوانند اظهارنظر نمایند به هیچ وجه مورد قبول نیست زیرا در این شرایط است که باید خود را نشان دهند و الا «معما چو حل گشت آسان شود».
روحانیونی مثل آیت الله العظمی منتظری، آیت الله صانعی و آیت الله طاهری که از سالها پیش با شهامت زیاد تکلیف خود را با جریان حاکم در کشور مشخص کرده اند در ایام اخیر نیز بار دیگر شجاعت خود را نشان داده و با «جائرانه» خواندن چنین ولایتی صداقت خود را نسبت به مردم نشان دادند.
زمانی که مهندس موسوی پای در عرصه انتخابات گذاشت شاید هیچ کس تصور نمیکرد که این چنین شجاعانه بتواند در راه مطالبات مردم استوار نشان دهد و به جرات میتوان گفت که بسیاری از تندروترین منتقدینش نیز از شجاعت وی به وجد آمدند (گرچه احقاق حق مردم ضرورتی است که نیاز به تعریف و تمجید ندارد ولی با توجه به دوره 8 ساله ریاست جمهوری خاتمی که نتوانست مطالبات بیست و سه میلیون طرفدارانش را بر آورده کند این چنین ایستادگی ها را شجاعت تلقی میکنیم!!!) اما ذکر یک نکته را نباید از نظر دور کنیم و آن این است که اگر تصور کنیم که بر فرض، آقای مهندس موسوی رئیس جمهور میشد واقعا چه اتفاقی می افتاد؟ آیا ایشان قادر به زدودن سی سال استبداد نعلین میشد؟ آیا ایشان با توجه به برنامه های اقتصادی که ارایه میکرد توان این را داشت که کشور را با جهش به یک اقتصاد کارآمد برساند؟ آیا ایشان قادر به مقابله با مافیای قدرت و ثروت که با تمسک به میلیتاریزمی که در طول این سی سال بر کشور حاکم شده، بود؟ آیا ایشان قادر بود کشتی به گل نشسته فرهنگ این مملکت را که به کل کارکرد مثبت خود را از دست داده نجات دهد؟ آیا ایشان قادربود این زوال اخلاقی حاکم تنیده شده بر بطن جامعه را که همانند گوشت و پوست افراد جامعه مان شده بزداید؟ اینکه دروغ ، غیبت ، تهمت ، جنون جنسی ، رشوه، تزویر و صدها فساد اخلاقی دیگر که در این چند سال با اعمال محدودیت های شدید به یک امر عادی در جامعه مان تبدیل شده و بر هیچ کس پوشیده نیست، آیا ایشان قادر به حل چنین معضلاتی بود؟ با چه ابزاری؟ و هزاران آیای دیگر.مسلما در نظامی که قوای مستقل موجودیت ندارد و ولی فقیه را ظل الله میداند «نه». ما باید بدانیم که مهندس موسوی شجاع زمانی این چنین ظرفیتی را از خود بروز داد که حضور ملیونی مردم را پشت سر خود دید و براستی نیز اشاره کرد که « نظام یعنی مردم». در چنین شرایطی و با پشتوانه مردمی کارهای بزرگتری را نیز میتوان انجام داد تنها دادن بیانیه و سخنان گاه و بی گاه نمیتواند در مقابل هژمونی رسانه ای و اطلاعاتی کودتاچیان که تصمیم گرفته اند «سر مخالفین را به سقف بکوبند» ایستادگی کند. نیاز به تحرک بیشتر و چاره اندیشی سریع تر علی الخصوص با فروکش کردن حمایت های مردمی ضروری است ما نیاید عزیزان دربند در دست مزدوران را فراموش کنیم. آقای موسوی هنوز ظرفیت هایی دارد که می بایستی از آن استفاده کند در غیر این صورت، زمان به سرعت خواهد گذشت و اینها که در مسائل هسته ای نشان داده اند که چقدر ماهرانه این کار را انجام میدهند جنبش را استحاله خواهند کرد پس باید تا تنور داغ است در رابطه با تضعیع حقوق شهروندان و آزادی زندانیان مذاکره و در غیر این صورت دست به اعتصاب غذا در روبروی زندان اوین بزند. برادران و خواهران دربندمان را تصور کند که چگونه بازجویان ولایی در زیر شنکجه وادارشان میکنند تا اعتراف کنند، احمد زید آبادی را تصور کند که 17 روز اعتصاب غذا کرده و به مرز جنون رسیده، تاج زاده را و تمامی آنهایی را که به خاطر این راه سبز خونشان بر کف خیابانها ریخته شد،سهراب ها و نداها، آنهایی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند،نوجوانی 15 ساله و ترانه موسوی را «تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخت است».
با توجه به اینکه میدانم در چنین برهه ای پیش کشیدن چنین مسائلی موجب انتقاد می شود ولی برای روشن شدن اصل موضوع ناگزیر از پیش کشیدن چنین مساله ای هستم و می خواهم این را یادآور شوم که اگر چه ما پویندگان راه سبز با آغوش باز پذیرای آقایانی چون هاشمی رفسنجانی، موسوی اردبیلی، دستغیب،بیات وغیره هستیم ولی به هیچ وجه حاضر نیستیم سکان هدایت این کشتی را که با خون عزیزان مان به اینجا رسیده به دست آنها بسپاریم، اشتباه نکنیم نه به دست ایشان و نه بدست هیچ فرد و گروه دیگری الا «دموکراسی»و براستی که چه زیبا گفت سقراط «بدبخت ملتی که به قهرمان نیاز دارد».

«دیب گله داره»

«دیب گله داره»
در چند سال گذشته با حضور گسترده نیروهای آمریکایی در خاورمیانه، حساسیت¬های مثبت و منفی زیادی در منطقه نسبت به اعمال و رفتار آنها شکل گرفته، عده¬ای حضور نیروهای آمریکایی را ضروری و گروهی دیگر خواهان اداره امور مملکت، به دست خودشان هستند.(اینکه کدام یک از گروهها خواسته منطقی دارند یا نه مورد بحث ما نیست، گرچه به نظر نگارنده و با توجه به شرایط فعلی کشورهایی مثل افغانستان و عراق و بمب¬گذاری¬های گسترده صورت گرفته بعد از خروج نیروهای آمریکایی از کشور عراق، نشان میدهد که حضور آنها باید ادامه میداشت تا زمانی که نیروهای امنیتی کشور عراق توانایی¬های خود را برای اداره کشور به اثبات رساند)
اما همین چند سال حضور آمریکایی¬ها در منطقه ، باعث شده تا اخبار جریانات اتفاق افتاده برای نیروهای آمریکایی همیشه در صدر اخبار کشورهای منطقه علی¬الخصوص کشور ما باشد. یکی از این اخبار منتشره شکنجه زندانیان «گوانتانامو» و «ابوغریب» بوده که هنوز هم مسولان رده اول کشور ما و همچنین «رسانه میلی» از آن به عنوان «نقض حقوق بشر» از سوی کشورهای میداند که مدعی حقوق بشرند.
شنکجه زندانی تحت هر شرایطی مضموم و محکوم است، خواه این کشور آمریکا باشد خواه ایران.اما یک مسله اساسی اینجا هست و آن این است که ما دراین مدت هیچگاه خبری مبنی بر «تجاوز جنسی» به زندانیان مرد یا زن از سوی آمریکایی¬ها حتی از خبرگزاری¬های تندرو داخلی هم نبودیم.(مطمئنن اگر چنین اتفاقی رخ میداد خبرگزاری فارس و صدا و سیمای حکومت اسلامی در بوق و کرنا میکرد)
اما در این سو در کشوری که مدعی اسلام است و رهبرش خود را ولی امر مسلمین جهان میداند سی سال است که در زندان¬هایش شنیع¬ترین شکنجه¬ها در مورد مجرمینبه اجرا گذاشته می¬شود و در این میان زندانیان سیاسی را چندین برابر بیشتر از بقیه زندانیها مستوجب چنین عقوبتی میداند (این در حالی است که در قانون اساسی فعلی کشور تفتیش عقاید را ممنوع اعلام کرده¬اند).
علیرغم اینکه مسئله تجاوز بارها از سوی برخی از زندانیان مطرح شده بود ولی هیچگاه واکنشی نسبت به این امر صورت نگرفته بود اما این بار «شیخ شجاع اصلاحات»، مهدی کروبی تشتی را از بام انداخت که گوش عالم را کر کرد. صحبت از چنین موضوعی و تصور اینکه اسیر دربندی را ددمنشانه مورد تجاوز قرار داده¬اند غیر قابل تحمل است ولی ناباورانه این روزها گزارشهای متعددی از بازداشت¬شدگان میرسد که از صحت ماجرا و اعمال وحشیانه متجاوزگران به جوانانمان خبر میدهد و بهت آورتر اینکه مدعیان اسلام و روحانیونی که سالها از جیب همین مردم ارتزاق کرده¬اند دم فرو بسته¬اند،بدا به حال شما و بدا به حال دیندارانی که دین شان را به دنیا فروختند ،حقا که ذات خود را دراین امتحان نشان دادید و سفله¬پروری خود را نمایان ساختید.
چقدر زیبا گفته مهندس میرحسین موسوی که صحبت¬های کروبی چنان «کودتاچیان» و «روزنامه¬های دروغ¬گو» و «رسانه غیر ملی»شان را دستپاچه ساخته که مردی چون شما را که چهل سال سابقه خدمت به این نظام را دارید ، خائن خطاب میکنند. هویت جعلی درست میکنند و « مستندی برای انکار تجاوز به ترانه موسوی» . هتاکان با قبضه تریبون نماز جمعه و با نطق¬های از پیش طراحی شده برشما میتازند و چون همیشه خواهان مثله¬کردن حقیقتند .
شیخ، شجاعتت همه را دلگرم کرده و بخاطر همین شجاعت توست که کاسه لیسان درگاه ولایت، برایت دندان تیز میکنند. بگذار همانند عین القضات شمع¬آجینت کنند، بگذار همانند مسیح به صلیبت کشند به چهار میخت کوبند ولی یقین بندار این شما خواهی بود که مسیح¬وار جاودانه خواهی شد همانطور که اسلافت چنین شدند. کاوه وار بیرق سبزمان را در دستان شما میبینیم و یقین¬بدان که «... مرده آن است که نامش به نکویی نبرند».

مصلحت اندیشی تا کی؟

مصلحت اندیشی تا کی؟
این روزها درباره اینکه چه خواهد شد و عاقبت پروسه دموکراسی­خواهی ما ایرانیان به کجا خواهد کشید زیاد فکر میکنم ، اینکه در این اوضاع و احوال برنده و بازنده کیست؟ و این سوال کلیشه­ای که چه باید کرد؟
به نظرمیرسد برای پرداختن به هر کدام از سوالات طرح شده، با توجه به اینکه چندین مجلد نوشته شده هنوز هم می­توان مطالب زیادی را نوشت البته صراط مستقیم­ رسیدن به این هدف والا هم همین است، که گفته شود، نوشته شود و مورد کنکاش قرار گیرد ولی سخن من بیشتر در مورد آن روی سکه است که چرا باید در فضای بسته و با ترس و لرز باید چنین امر مبارکی صورت پذیرد . مگر ایران زیبنده یک جامعه دموکراتیک نیست مگر نه این است که صد سال پیش قدم در این وادی گذارده­ایم پس چرا؟ واقعا چرا هنوز نتوانستیم به حق مسلم واقعی خودمان برسیم؟
«فرهنگ استبدادی» ما یکی از مهمترین عوامل ناکامی ماست، شاید این حرف به مذاق خیلی از دوستان خوش نیاید ولی واقعیتی است که باید آن را بپذیریم ما مردمانی استبدادزده هستیم و همیشه هم در بزنگاهها طرف مستبد را گرفتیم نمونه بارزش خالی کردن پشت دکتر محمد مصدق است یا عدم پشتیبانی از مهندس بازرگان . آیا تا به حال به خودمان و اینکه در زندگی روزمره خود چقدر پایبند اصول دموکراسی هستیم فکر کرده­ایم.(برخوردمان با برادر یا خواهر کوچکتر از خودمون و یا دوستانمان)
دموکراسی،«فرهنگ دموکراتیک» می­خواهد ، فرهنگ بخشیدن و بخشوده شدن، فرهنگ تساهل و تسامح، فرهنگ تعقل و تفکر و تحمل تفکر دیگری، فرهنگ چندگانگی.
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت با دشمنان مدارا
البته باید گفت که ما حرف و سخن در مورد مطالب مطرح شده بالا چه از بزرگان دینی و چه روشنفکرانمان زیاد داریم ولی نکته­ای که هست تناقض این حرف و حدیث­ها با یکدیگر است . مثلا همین چند وقت پیش بود که با توجه به عدم مقبولیت دولت از سوی عده زیادی از مردم ، بعضی از علمای دینی ابراز کردند که مشروعیت حکومت مبتنی بر آرا و رضایت مردم نیست (البته این مباحث در طول این 30 سال بارها مطرح شده) این نشان میدهد که ما هنوز به یک تعریف درست از ابتدایی­ترین مفاهیم دموکراسی نرسیده­ایم .
ما گاهی اوقات برای اینکه ثابت کنیم فرهنگ ما با دموکراسی همخوانی دارد هزار جور آیه و حدیث میاوریم صرف نظر از این که هر گروه از یک مثلا حدیث، یک برداشتی دارد و گروه دیگر برداشتی دیگر.(مصادره به مطلوب) ودر ثانی کسانی که این احادیث از آنان نقل می­شود در موقع زمامداری خود نتوانسته­اند تاثیر گذار باشند . چرا؟ بخاطر اینکه جامعه فرهنگ خوب بودن و خوب زیستن را نداشته است و تا زمانی که «فرهنگ دموکراسی» نهادینه نشود و نهادهای مدنی برای نهادینه کردن آن شکل نگیرد این دور تسلسل تغییر و بازتولید استبداد ادامه خواهد یافت.
و اما اینکه، در این شرایط برنده یا بازنده کیست؟
به نظر میرسد اگر کوتاه مدت بیاندایشیم قدر مسلم جریان حاکم برنده هست البته اگر با تمام این مشکلات آب خوشی از گلویش پایین برود. ولی در دراز مدت مسلما این مردم خواهند بود که بالاخره طعم آزادی را خواهند چشید و دموکراسی واقعیت گریز ناپذیر تمام جوامع بشری است.اما مسئله مهمی که هست عدم تشریح درست مشکلات جامعه از سوی روشنفکران (داخل کشور) هست. طیف مقابل جناح اصلاح­طلب به صراحت موضع خود را در قبال اتفاقات اخیر بیان کرد و آنها دقیقا همان چیزی را عمل کردند که آیت­الله خامنه­ای در نماز جمعه گفتند و بعد از آن بود که خشونت­ها شدت گرفت. یا در همین روزهای اخیر مشاهده میکنیم که امامان جمعه شهرها با یک گفتمان از پیش طراحی شده رهبری جنبش یعنی موسوی، خاتمی و کروبی را محکوم به محاکمه میکنند و درست نقطعه مقابل آنها جناح اصلاح­طلب با توجه به اینکه میدانند مشکل ما نظام ولایی است هرگز آن را اعلام نمیکنند. و اتفاقا این عدم صراحت باعث بسیاری از مشکلات ماست اگر آن زمان که خاتمی با بیست و سه میلیون رای برنده شده بود از کسانی که هر نه روز برایش بحران درست میکردند به صراحت یاد میکرد بسیاری از حقایق روشن میشد. روشنفکران حامی جناح اصلاح­طلب در هیچ یک مقالات خود از یک نظام سکولار در کشور صحبت به میان نیاورده­اند تا اگر هم امکان تحقق­اش نیست لااقل مورد مداقه قرار گیرد یا مباحثی مثل فدارلیسم که هنوز تابو آن از سوی روشنفکران داخلی شکسته نشده است.
در وضعیت کنونی جناح اصلاح­طلب به آخر خط رسیده و دلیلی برای مصلحت اندیشی وجود ندارد آنها تمام سردمداران اصلاحات را از دم درو کرده­اند و به تیغ انتفاد کشیده­اند پس دلیلی برای پنهان کردن حقایق نیست و در این موقعیت افرادی مثل هاشمی رفسنجانی و خاتمی و موسوی و کروبی باید تکلیف خود را با طرفدارنشان روشن کنند زیرا به جرات می­توان گفت که اکثر آنهایی که به اصلاح طلبان رای دادند قبل از آن یک نه بزرگ به جمهوری اسلامی داده­اند و اصلا بخاطر این در انتخابات امسال شرکت کردند.
«جمهوریت» و «اسلامیت» و «ایرانیت» که عزیزان مطرح میکنند برای رای دهندگان در صورتی مورد قبول است که از همدیگر تفکیک شده باشند ما دیگر نه خواهان «جمهوری اسلامی » هستیم نه خواهان «جمهوری ایرانی» که این روزها بعضی از دوستان مطرح میکنند ما تنها یک چیز میخواهیم و آن «جمهوری» است نه یک کلمه کمتر نه یک کلمه بیشتر.در قضیه تجاوز به بازداشت شدگان در کهریزک، بسیاری، از شناسایی عوامل این جنایت شنیع صحبت کردند و عده­ای سردار احمدی­مقدم و عده­ای سردار رادن و همچنین قوه قضاییه و سر آخر رسید به زندانبان را به عنوان مقصر شناختند ولی هیچ یک از روشنفکران و رهبران اصلاحات از آیت الله خامنه­ای حرفی به میان نیاوردند . سوال اینجاست که چطور در کشوری که هرعملی اعم از ساخت سرویس بهداشتی گرفته تا بیمارستان را به لطف و مرحمت رهبری میدانند ولی جنایت­ها را نه. عزیزان باید پرده­ها را کنار زد و واقعیت­های موجود را بیان کرد همانطور که اقتدارگرایان میکنند پس در این شرایط دحشتناک دلیلی برای مصلحت اندیشی نمانده است.

تورا دوست دارم

تو را دوست دارم

تو را دوست دارم بخاطر اندیشه زیبایت، تو را دوست دارم به خاطر صداقتت، تو را دوست دارم بخاطر صمیمییتت، تو را دوست دارم به خاطر لبخند زیبایت ، تو را دوست دارم بخاطر چهره زیبایت ، تو را دوست دارم بخاطر وب نوشته های زیبایت گرچه روزهاست که هر روز ساعت 4 بعد از ظهر دلتنگش می­شوم، تو را دوست دارم، تو را دوست داریم و تو را، همیشه دوست خواهیم داشت ابطحی عزیز

[...]نازلى سخن نگفت

نازلى ستاره بود

یك دم درین ظُلام درخشید و جَست و رفت...

نازلى سخن نگفت

نازلى بنفشه بودگل داد و

مژده داد: "زمستان شكست!"

و

رفت...

گرچه نازلی و بسیاری از نازلی­ها بودند که سخن نگفتند و از میان ما رفتند ولی در کنار آنان ، بسیاری هم بودند که گفتند. گفتند بخاطر اینکه یارای تحمل شنکنجه­های مزدوران را نداشتند، گفتند بخاطر اینکه هویتشان را تکه پاره کرده بودند، گفتند بخاطر اینکه میدانستند گالیله نیز قبل از آنها گفته است که زمین به دور خورشید نمی­چرخد!، گفتند بخاطر اینکه میدانستند قبل از گفتنشان خود بارها از این گونه گفتنها بسیار شنیده ولی باور نکردند، گفتند بخاطر اینکه از عاقبت انگیزاسیون با خبر بودند.
ما شما را با تمام گفته­ها و نگفته­هایتان دوست داریم، ما شما را می­شناسیم و به شما ایمان داریم پس بگویید آنچه را که می­خواهند ولی هرگز فراموش نکنید که هیچ گوش شنوایی برای شنیدن این حرف­ها نیست که اگر بود حماسه سه میلیونی «خس و خاشاک!!» نبود.شما عزیزان دل، می­خواستید با گوریل شطرنج بازی کنید ولی آنها خوب میدانستند که در حرکت آخر سبز شما «کیش و مات» خواهند شد پس چاره­ای جز جرزدن و به هم ریختن مهره­ها نداشتند و ما همه اینها را خوب میدانیم ابطحی عزیز.
تو را دوست دارم به خاطر اینکه «حقیقت» را دوست میدارم و خوب میدانم که برای انکار حقیقت تنها راه «اعتراف­گیری» است.

من درد تو را زدست آسان ندهم
دل برنکنم زدوست تا جان ندهم
از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صد هزار درمان ندهم

به امید آزادیت ابطحی عزیز .

گوی و میدان

درود بر تمام خوانندگان محترم
بنده به عنوان عضو کوچکی از خانواده بزرگ وبلاگ نویس ها قصد دارم نقطه نظرات خودم را حتی الامکان روزانه در وبلاگ خوشه خلخال منتشر کنم ولی یک نکته برام خیلی ضروری و حتی میتونم بگم حیاتیه و اون نظرات شما عزیزانه ، اون هم تحت هر شرایط و با هر زبانیه که شما عزیزان دوست دارید چون معتقدم یکی از دلایل مهم وضعیت کنونی ما عدم امکان نقد و تحمل اونه و مهمتر از اون اینکه ما سعی میکنیم همه مثل خودمون باشند و از زاویه دید ما به قضایا نگاه کنند پس فکر میکنم اولین قدم اینه که اجازه بدیم هرکسی هر طوری که دوست داره نظرشو بیان کنه.آزاد،آزاد و آزاد این گوی و این میدان.
زنده باد آزادی